Rozdział 1. "Śmiertelnie przerażona modliłam się, by to nie działo się naprawdę"

Rozdział 1.

Nastała ciemność. Światła w oknach po kolei gasły, ale nikt nie kładł się do łóżka. Mieszkańcy miasta oczekiwali niesamowitego zjawiska. Tej nocy Ziemia znalazła się dokładnie przed Słońcem, rzucając cień na Księżyc w pełni. Powodowała jego zaćmienie. Nawet małe dzieci pokonywały zmęczenie, chcąc ujrzeć piękno Wszechświata. Niebo powoli zmieniało kolor na rdzawy. Wszystkim zaciekawionym oczom ukazał się Krwawy Księżyc. Panowała idealna cisza. Przerwał ją krzyk pełen bólu, cierpienia. Mój krzyk. Czułam, jak każda komórka w moim organizmie jest poddawana okrutnym torturom. Spadałam z zawrotną prędkością, ale nawet nie wiedziałam gdzie. Tak bardzo pragnęłam, by to się skończyło. Nagle potężnie mną wstrząsnęło. Całym ciałem uderzyłam o coś bardzo twardego. Po chwili znów mogłam oddychać. Ale gdy tylko nabrałam dużej ilości powietrza w płuca, od razu pożałowałam. Zemdliło mnie od nieznośnego zapachu spalenizny. Powoli otworzyłam oczy tylko, by ujrzeć swoje zwęglone ciało. Śmiertelnie przerażona modliłam się, by to nie działo się naprawdę. Przy najmniejszym ruchu słyszałam odgłos kruszenia. Niemalże rozpłakałam się ze strachu, bólu i bezsilności. Cała się praktycznie rozpadałam. Otworzyłam oczy, by sprawdzić, czy, zgodnie z podejrzeniami, to moje kości tak gruchotały. Szczęśliwie to czarny nalot powoli odpadał. Po jakimś czasie widać było skórę. Zaczęłam panicznie zdrapywać z siebie ohydny osad. W każdym uwolnionym miejscu czułam przyjemny chłód. Nareszcie skończyłam. Zdziwiłam się, jak szybko poszło. Teraz mogłam się skupić na reszcie. Gdzie się znalazłam? Rozejrzałam się wokoło. Wszędzie dużo drzew i krzaków, parę domów, a parędziesiąt metrów ode mnie znajdowała się ulica. Nigdy tu nie byłam. Ale na pewno widziałam kiedyś to miejsce. Poznałam charakterystyczne lilie zdobiące większość balkonów. O mój Boże… To Ziemia.

Przerażona skuliłam się. To niemożliwe. Rozłożyłam skrzydła i próbowałam się wznieść. Nie ruszyłam się nawet o centymetr. Sięgnęłam ręką za plecy. Zniknęły. Nie byłam już dłużej aniołem. Zastanawiałam się, jak to możliwe? Przecież jeszcze przed chwilą zajmowałam się swoimi sprawami, jak… Zaraz. Prawie nic nie pamiętałam. Wiedziałam, że kiedyś służyłam Niebu. Że Ziemia zdawała się jedynie równie pięknym jak brutalnym obrazem. Ale czym się trudniłam? I najważniejsze – dlaczego już tego nie robię? Dlaczego spadłam? Zadrżałam pod wpływem napływu emocji. Zdziwiłam się, jak dużo potrafię czuć w jednej chwili.  Tak bardzo chciałam wrócić do domu. Pełna obaw, zagubiona siedziałam na zimnej ziemi. Bezsilna podniosłam głowę do góry i ujrzałam głęboką czerń pełną jasnych punktów. Jednak najbardziej przyciągała uwagę duża, miedziana kula. Księżyc. Patrzyłam na niego jak zaczarowana. Nie potrafiłam oderwać wzroku. Pierwszy raz go widziałam. Zdawał się przenikać moje ciało i duszę. Wzdrygnęłam się przez dziwne odczucia.

- Coś się stało?!

Podskoczyłam wystraszona. Obróciłam głowę w stronę głosu. Ujrzałam wysokiego mężczyznę w średnim wieku. Miał krótkie, brązowe włosy. Jego policzki zaróżowiały od panującego chłodu. Był ubrany bardzo grubo. W ręku trzymał spory bukiet białych kwiatów.  On także otaksował mnie spojrzeniem. Jego oczy momentalnie rozszerzyły się. W jednej chwili zdjął swoją kurtkę, mimo iż noc zdawała się zdolna zmrozić nawet ogień. Widziałam, że doskwierało mu zimno, ale podbiegł do mnie i zarzucił mi ubranie na ramiona. Cofnął się kilka kroków, ale wciąż obserwował mnie z troską.  Kompletnie zaskoczona nie byłam w stanie wydusić słowa.

- Czy ktoś cię skrzywdził? – spytał wyraźnie zmartwiony. Potrząsnęłam niepewnie głową, cały czas wpatrując się w niego. Chyba zauważył moją niepewność, bo uśmiechnął się blado i zaczął mnie uspokajać

- Nie musisz się już bać, nic ci nie zrobię – mówił cicho i kojąco. Wtedy zemdlałam.

*** 

Witam! 

Huh, to trochę krępujące. To moje pierwsze opublikowane opowiadanie. To tak jakby wystawić swoją duszę do oceny. Czy tylko ja tak mam? Umm... pewnie tak.

Mam nadzieję, że się spodoba! Na razie niezbyt ogarniam blogspota i mogą być problemy czy nieprzejrzystość, ale postaram się na bieżąco poprawiać!

I tak, wiem, że krótkie, ale mam problem chyba każdego pisarza - nie umiem tworzyć opisów. 

Gorąco zachęcam do komentowania i jestem otwarta na krytykę!

Pozdrawiam :3